Friday, January 15, 2016

ႏိုင္ငံျခားကသာမန္သူေဌး

လူအမ်ားစုခ်မ္းသာတဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာ သာမန္သူေဌးျဖစ္ရတာ ေကာင္းေပမယ့္၊ ျမန္မာသူေဌးလိုေတာ့ ဆရာ့ဆရာ့နဲ႔ ေခၚတဲ့တပည့္ေတြ၊ သမီးကေလ သမီးကေလနဲ႔ တပည့္မေတြ၊ လက္တိုလက္ေတာင္းခိုင္းလို႔ရမဲ့လူေတြနဲ႔ သက္သက္သာသာေနလို႔မရဘူးေပါ့။ ကိုယ့္၀န္ထမ္းေတြက ကိုယ့္တာ၀န္ကိုေက်ေအာင္လုပ္မယ္၊ Job description ထဲမွာမပါတာဆိုဘာမွလုပ္မွာမလုပ္ဘူး။ သူေဌးလုပ္တဲ့သူကေတာ့ ေအာက္ေျခသိမ္းပါလုပ္ရေတာ့တာေပါ့။ သန္႔ရွင္းေရးသမားထားေပမယ့္ သူ႔ shcedule နဲ႔သူလာတာ ဆိုေတာ့ အေရးေပၚလိုရင္ အိမ္သာလဲေဆးရမွာပဲ၊ ေနာက္မွ Keep Your Toilet Clean ဆိုၿပီးစာထုတ္တန္ထုတ္ေပါ့။ Sink ပိတ္ဆို႔ေနရင္ ဆို႔ျပန္လို႕။ ေကာ္ဖီကုန္ၿပီဆိုရင္ ကုန္ျပန္ၿပီဟ။ ႏြားႏို႔ကုန္ရင္ကုန္ျပန္ၿပီဟ ေျပး၀ယ္။ Coffee machine ပ်က္ရင္ျပင္။အမိႈက္ေတြ႕ရင္ေကာက္။ လူေတြျပန္သြားခ်ိန္က်မွ Delivery ေရာက္လာရင္ Fork lift တက္ေမာင္းတန္တက္ေမာင္းေပးရဦးမယ္။ ပံုးႀကီးမႏိုင္မနင္း မလာလို႔ ျပာျပာသလဲေျပးႀကိဳမယ့္သူရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ အေမစု အမတ္ေတြကို အမိႈက္ေကာက္ခိုင္းတာ အလကားမဟုတ္ဘူး။ ဒီလို ေအာက္သက္ေၾကေအာင္ေနမွာ။

ေငြက်ပ္တယ္ဆိုတာ

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀ ႏွစ္ေလာက္က အာရွဓနဘဏ္က အိမ္ေပါင္ လုပ္ငန္းေပါင္ကို ဗဟိုဘဏ္ထက္ ၄ဆေလာက္ ေငြပိုခ်ေပးမယ္ ဆိုၿပီးမားကက္တင္းလုပ္ေတာ့ သူတို႔ဆီကအတိုးယူ ၊ နဂိုမူလဗဟိုဘဏ္မွာ ေခ်းထားတာေလးျပန္ဆပ္၊ ပိုတာေလးနဲ႔ လွဲ႕လုပ္။ အတိုး ကတလကို ၂.၇၀% ။ ေနာက္ေတာ့ ဘဏ္ၿပိဳလဲေတာ့ သူတို႔ပဲ အတင္းေခ်းထားတာေတြ အတင္းျပန္ေတာင္း ၊ ဘယ္ေန႔တရားရံုးလာခဲ့ပါ ဘာညာ။ ဒီေတာ့ ရိုးမကေနလားျပန္ေခ်း အာရွဓနကို ျပန္ဆပ္၊ ေနာက္ ကေမၻာဇ ကပိုေပးေတာ့ ကေမၻာဇကျပန္ေခ်း ရိုးမျပန္ဆပ္။ အတိုးေတြေပါင္းရင္ကို အရင္းထက္ပိုမ်ားတယ္။ အဲတံုးက ေျမေတြ၀ယ္၊ ၀ယ္တဲ့ေျမေတြကို ျပန္ေပါင္၊ ရတဲ့ ေခ်းေငြနဲ႔ ထပ္ၿပီး ေျမေတြ၀ယ္၊ ဆင့္ဆင့္ၿပီး ၀ယ္ပစ္ၿပီးေတာ့ ေျမေစ်းေတြက်ကုန္တာ "ေျမၿမိဳခံရတယ္" လို႔ေခၚတဲ့ လူေတြရွိေသးတယ္။ ေနာက္ ျမစ္သားတို႔ ပခုကၠဴတို႕ ဘာတို႕ဘက္မွာ ၾကက္သြန္ေတြ အခ်ိန္ ၁၀ သိန္း သိန္း ၂၀ ေတြေလွာင္ၾက၊ ၾကက္သြန္ေတြ export ပိတ္၊ အကုန္ပုတ္၊ အေညွာင့္ေတြထြက္တာကထြက္၊ ေရစည္လန္ျဖစ္တာေတြကျဖစ္ကုန္။ ပဲေတြေလွာင္၊ ပိုးထြက္ေတာ့ ေဆးအုပ္ရ လူလိမ္ေတြခံရ။ ငရုတ္ေတြေလွာင္၊ တရုတ္ကမဆြဲ ေတာ့ ရွိသမွ် အကုန္ ျပဳတ္။ ႏွမ္းနက္ေတြ တရုတ္ဆြဲေတာ့ ဓါတ္ခဲနဲ႔ ဆိုးေရာင္းတဲ့ ေတာပြဲစားေတြကရွိေသး၊ ခဲေတြမ်ားေရာလိုက္တာျပန္သန္႔စင္ရေတာ့ စီခၽြမ္မွာ ေတာင္ ေခ်ာက္ႀကီးတစ္ခုျပည့္သြားတယ္ဆိုပဲ။ စိတ္မထင္မထင္သလို ေတာ္ၾကာဖြင့္လိုက္ ေတာ္ၾကာျပန္ပိတ္လိုက္။ ေနာက္ဆံုး ခ်ဳပ္ရရင္ ႏိုင္ငံေရးမတည္ၿငိမ္ တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈမရွိရင္ ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္ဆိုရင္ ဘာလုပ္လုပ္ ျဖစ္ထြန္းမွာမဟုတ္ပါဘူး။

Tuesday, December 10, 2013

မန္းက်ည္းတစ္ညိႈ လူတစ္ကိုယ္ တမာတစ္ကိုင္း လူသင္းခၤိ်ဳင္း

ျမန္မာစကားမွာ မန္းက်ည္းတစ္ညိႈ လူတစ္ကိုယ္ တမာတစ္ကိုင္း လူသင္းခၤိ်ဳင္း ေျပာစမွတ္ျပဳၾကတယ္။ အဲဒါမွန္တယ္။ မန္က်ည္းပင္ဆိုတာ အံ့ၾသေလာက္ေအာင္ အင္မတန္ခိုင္တဲ့အပင္ပါ။ ေတာ္ရံုနဲ႔ မက်ိဳးတတ္ပါ။ မန္က်ည္းကိုင္း လက္ညႈိးလံုးေလာက္ ရွိလွ်င္ လူတစ္ကိုယ္စာေလာက္ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးႏိုင္တယ္။ တအိအိနဲ႕ ညႊတ္ရင္ညႊတ္က်သြားမယ္၊ က်ိဳးေတာ့မက်ဘူး။ တမာပင္ကေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ပါ။ လက္ဖ်ံေလာက္ လက္ေမာင္းေလာက္ကိုင္းႀကီးေတြေတာင္မွ အခန္႔မသင့္ရင္ က်ိဳးလြယ္တယ္၊ ဆတ္တယ္။ ေမာင္သာၿဖိဳးတို႔ငယ္ငယ္တံုးက သစ္ပင္ေတြေပၚတက္ကစားရင္ လူႀကီးေတြက မႀကိဳက္ဘူး၊ အထူးသျဖင့္ တမာပင္တို႔ဘာတို႔ေပၚတက္မေဆာ့ေစခ်င္ၾကဘူး။ တမာပင္တင္မကပါဘူး။ စိန္ပန္းတို႔ ဒန္႔သလြန္တို႔ ငုတို႔ ကုကၠိဳလ္တို႔ ႏႊယ္တဲ့ အပင္ေတြအားလံုး က်ိဳးလြယ္ၾကတယ္၊ ဆတ္ၾကတာခ်ည္းပဲ။

မန္က်ီးဆိုပုတ္ ဇီးဆိုခုတ္

ေမာင္သာၿဖိဳးတို႔ အညာမွာ ဇီးသီးေတြမ်ား တယ္ေပါတယ္။ အေလ့က်ေပါက္တာ။ ဇီးသီးအခ်ဥ္သီးပင္ ေတြဆိုရင္ သိပ္မာတာ၊ ဘာပိုးမွမက်ဘူး၊ ဘာမွ ေရေလာင္းေပါင္းသင္စရာမလိုဘူး။ အခ်ိဳသီးပင္ေတြကေတာ့ ပိုးေဖာက္တတ္တယ္၊ ႏုတယ္။ သဘာ၀အေလွ်ာက္ ေပါက္တာကေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္အခ်ဥ္ပင္ေတြ မ်ားတယ္။ ရြာေတြမွာဆို တခ်ိဳ႕ကလဲ ၿခံစည္းရိုးအေနနဲ စိုက္ၾကတာေပါ့။ ဇီးပင္က ၿခံဳပင္မ်ိဳး၊ ႏွင္းဆီဆူးလို ဆူးမ်ိဳးရွိေတာ့ ဆူးတတ္တယ္။ ဇီးၿခံဳထဲ၀င္တိုးတဲ့အခါ အခန္႔မသင့္ရင္ အက်ီၤေတြ ဘာေတြ တဗ်ိဗ်ိနဲ႔ ၿပဲတတ္တယ္။ အညာမွာ ေဆာင္းတြင္းေရာက္ရင္ ညမွာက်တဲ့ ႏွင္းေငြ႕ကေလးခံၿပီး ဇီးသီးေတြၿဖိဳင္ၿဖိဳင္သီးတာေပါ့။

ဇီးပြင့္ေတြပြင့္ၿပီဆိုလဲ ေျမာက္ျပန္ေလကေလး ေ၀ွ႔တိုင္းမွာ တသင္းသင္းနဲ႔ေမႊးတတ္တာ၊ ဇီးပြင့္ကေလးေတြက နားကပ္နဲ႔တူလို႔ ကေလးမေလးေတြဆိုရင္ တံေတြးဆြတ္နားမွာကပ္ပီး စိန္နားကပ္ဆိုၿပီးေဆာ့ၾကတာေပါ့။ ေဆာင္းကုန္ခါနီးဆို ဇီးသီးေတြအမွည့္ဆံုးရာသီေပါ့။ အသီးကေလးေတြ နီညိဳေရာင္သန္းလာၿပီဆိုရင္ အပင္ကို ကိုင္းကေနကိုင္ၿပီး ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းလႈပ္လႈပ္ခ်ရတယ္၊ မိုးသီးမ်ားေၾကြက်သလို တၿဗံဳးၿဗံဳး တေ၀ါေ၀ါနဲ႕ ေၾကြက်တာ။ "မက်ီးဆို ပုတ္၊ ဇီးဆိုခုတ္" တဲ့ ဆိုရိုးစကားရွိတယ္။ ဇီးပင္ သီးေအာင္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ခုတ္ေပးရတယ္။ သိုးေဆာင္းစကားနဲ႔ေျပာရင္ေတာ့ Trim လုပ္ေပးရတာေပါ့။ ေမာင္သာၿဖိဳးတို႔ငယ္ငယ္က ဇီးသီးေကာက္ရင္ ဇီးသီးအမွည့္ေပ်ာ့ေတြကို ဖိနပ္နဲ႔ နင္းမိတဲ့အခါ ခၽြဲစိခၽြဲဖတ္နဲ႔ ကပ္ေနေတာ့တာပဲ၊ တုတ္ခေညာင္းနဲ႕ ျခစ္ျခစ္ခ်ရတာေပါ့။ အဲဒီ ေကာက္ထားတဲ့ ဇီးသီးေတြကို ေနလွမ္းရတယ္၊ ၄-၅ ရက္ေလာက္လွမ္းၿပီးရင္ ေျခာက္သြားတတ္ပါတယ္။

ေမာင္သာၿဖိဳးတို႔အရပ္မွာ ဇီးသီးေျခာက္ကို တင္းေတာင္း ျပည္ေတာင္းနဲ႔ ခ်ိန္ၿပီးေတာ့၀ယ္ၾကတယ္။ ဇီးသီးခ်ိန္တဲ့အခါမွာ တင္းေတာင္းေပၚကို နဲနဲေမာက္ေမာက္ေဖာင္းေဖာင္းေလးခ်ိန္ၿပီး၀ယ္ၾကရတယ္၊ "မုန္႔ေဖာင္း" လို႔ေခၚတယ္။ ျပန္ေရာင္းတဲ့အခါ တင္ေတာင္းကို အတိထားၿပီးေရာင္းတယ္ "ဇလုပ္တိုက္" (ဆန္တုတ္တိုက္) လို႔ေခၚတယ္။ ၀ယ္ေစ်းနဲ႔ေရာင္းေစ်း က မကြာဘူး၊ ဥပမာ အဲဒီေခာတ္တံုးက တစ္တင္းကို ၁၀၀ နဲ႔၀ယ္တယ္ဆိုပါစို႔၊ ေရာင္းေစ်းက ၁၀၅ ေလာက္ေပါ့။ အဲဒီ ဇလုပ္တိုက္နဲ႔ မုန္႔ေဖာင္း ၾကားက ကြာတဲ့ဇီးသီးကေလးတစ္ျပည္မရွိတစ္ရွိေလာက္က ပြဲခသေဘာေပါ့။ တခါတေလ ၀ယ္ရင္းေရာင္းရင္းနဲ႔ ေစ်းတက္ရင္ေတာ့ ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္ရတာေပါ့။

ဇီးသီးကို ၀ယ္ၿပီးရင္ အိတ္ထဲ ထိုးသိပ္မထည့္ရဘူး။ ဇီးသီးအေစ့နဲ႔ အခြံၾကားက ေလေတြထြက္ၿပီး က်ံဳ႕ကုန္တတ္တယ္။ တင္းနဲ႔ခ်ိန္ေရာင္းရမွာဆိုေတာ့ ဇီးသီး က်ံဳ႕ကုန္ရင္ ကိုယ့္ပိုက္ဆံလဲ က်ံဳ႕မယ္ေလ။ ဒီေတာ့ ေလဟာျပင္မွာ ဒီလိုပဲပံုထားရတာ၊ ေနကေလးပူပူဆို ဇီးသီးေလးေတြ ျပန္တင္းတာေပါ့။

ဇီးသီးေျခာက္ကို ဇီးခြဲစက္သမားေတြ၀ယ္တယ္။ ဇီးခြဲစက္သမားတေယာက္ဆို ကိုယ့္ဇီးသီးေတြတစ္ဆုပ္ေလာက္ကို အုတ္နီခဲနဲ႔ ဇီးေစ့တစ္ေစ့ခ်င္းထုၿပီး အထဲကအဆံေတြေရၿပီးမွ ေစ်းျဖတ္တယ္။ ဇီးသီးအေစ့ထဲက အဆံကို တရုတ္ျပည္ပို႔တာတဲ့။ မႏၱေလးဖက္မွာ ဇီးဆံကုန္သည္ေတြရွိတယ္။ အေရာင္းအ၀ယ္ ပမာဏဘယ္ေလာက္မ်ားလဲ ဆိုေတာ့ တစ္ေန႔တစ္ေန႕ေငြရွင္းေပးဖို႔ ပိုက္ဆံေတြကို အိပ္ခန္းလိုအခန္းမ်ိဳးနဲ႔ထည့္ထားရတာတဲ့။ ဇီးဆံက အင္မတန္ ေဆးဖက္၀င္တယ္တဲ့၊ ႏွလံုးေဆးဆိုလား ထုတ္လုပ္တာတဲ့။ ဇီးသီးမွာ အဆံကအဓိကအဖိုးအတန္ဆံုးမို႔ ဇီးခြဲစက္သမားေတြက အေစ့နဲ႔အခြံနဲ႕ကပ္ေနတတ္တဲ့ ဇီးသီးေနာက္တစ္မိ်ဳးကို ၂ ဆေလာက္ေစ်းေကာင္းေပးၿပီး၀ယ္တယ္။ အဲဒါကို ကပ္ေစ့ လို႔ေခၚတယ္။

ဇီးဆံမထုတ္ခင္ ရိုးရိုးဇီးသီးဆိုရင္ ၂ဆင့္ လုပ္ယူရတယ္၊ အေစ့လံုးလံုးကေလးေတြထြက္လာေအာင္ စပါးဖြပ္သလို စက္နဲ႔အရင္ဖြတ္ပစ္တာ၊ ေနာက္မွ အေစ့ကေလးေတြကို အဆံထုတ္ဖို႔ထပ္ခြဲပစ္တာ။ ကပ္ေစ့ကေတာ့ ဖြတ္စရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့။ ႀကံဳ႕တယ္၊အဆံထုတ္တဲ့ တစ္ဆင့္ပဲရွိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေစ်းေကာင္းရတယ္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးရွိေသးတယ္ ဆိတ္စားေစ့တဲ့။ ဆိတ္ေတြက ဇီးသီးကိုစားၿပီး မစင္ျပန္စြန္႔ေတာ့ ဆိတ္ေခ်းလံုးေလးေတြအစား အခြံမပါေတာ့တဲ့ ဇီးေစ့ေလးေတြျပန္စြန္႔တယ္။ ဇီးသီးကို ေအာ္ဂဲနစ္နည္းနဲ႔ ဖြတ္လိုက္တဲ့သေဘာေပါ့။ သူက ကပ္ေစ့ထက္ အဆံပိုျပည့္တာမို႔ ေစ်းလဲနဲနဲပိုသာတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ရိုးရိုး လက္နဲ႔ ဆံုနဲ႔ဖြတ္ထားတဲ့ ဖြတ္ေစ့ ဆိုတာရွိေသးတယ္။

တရုတ္ဖက္က အ၀ယ္အဆြဲေကာင္းတဲ့အခါ ဇီးသီးကို အလုအယက္၀ယ္ရတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြရွိတယ္။ မနက္မလင္းခင္ ေလးနာရီေလာက္ထ မိုးကာလိပ္ႀကီး စက္ဘီးေပၚတင္ၿပီးၿမိဳ႕ျပင္ မင္းရာမအ၀င္လမ္းဖက္ထြက္ ေရႊေညာင္ဖူးေက်ာက္ခ်ပ္က ဇီးသီးလွည္းတန္းေတြ သြားေစာင့္ရတယ္။ ကိုယ့္ထက္ဦးတဲ့ အ၀ယ္သမားေတြေတြ႔ရတတ္တယ္။ တစ္ေယာက္ဆို မိန္းမတန္မဲ့ ဓားထမ္းၿပီး၀ယ္တယ္။ သူက ေယာက်ၤားစိတ္ေပါက္ေနတာလဲပါတာေပါ့ေလ။ သူ႔ၾကည့္ၿပီး ရြဲကုန္သည္ ၀တၱဳေတာင္သတိရမိေသးတယ္။

ဇီးခြံအျပင္အသားခြံကိုေတာ့ အခ်ိဳရည္သမားေတြ၊ ယိုသမားေတြ၊ မုန္႔သမားေတြ၊ ဇီးေတာ္ဖီသမားေတြ၀ယ္တာေပါ့။ သူတို႔ ဘယ္လိုျပန္သန္႔စင္သလဲေတာ့မသိပါ၊ နဂိုမူလကေတာ့ ေတာကလာကတည္းက ဇီးသီးဆိုတဲ့အမ်ိဳးက ဖုန္တေလာင္းေလာင္းနဲ႔ခ်ည္းပါပဲ။

ဇီးသီးအဆံထုတ္ၿပီးအခြံကို ဇီးခြဲျခမ္းလို႔ေခၚတယ္၊ အဲဒါကိုေလာင္စာအျဖစ္သံုးတယ္။ ဇီးသီးတစ္လံုး လူ႔အသံုး လို႔ဆိုရေလာက္ေအာင္ ဇီးသီးတစ္လံုးမွာလႊင့္ပစ္ရတာဆိုလို႔ဘာမွမရွိပါ။ ဇီးခြဲျခမ္းေတြက ရာသီခ်ိန္ ဆိုရင္ ဇီးခြဲစက္သမားေတြအတြက္ အမႈိုက္သာသာပဲေလ။ အျမန္ေရာင္းခ်င္ၾကတာေပါ့။ ေစ်းက အဲဒီေခာတ္က ကားတစ္စီးတိုက္မွ ေသာင္းဂဏန္းေလာက္ရွိတာ။

အဲဒါေတြ ၀ယ္ၿပီးသကာလ သမဂိုေဒါင္အကန္႔၂ တြဲ ၃တြဲငွားၿပီးေလွာင္ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့။ ရာသီခ်ိန္ကုန္ရင္ စက္သမားေတြကိုေလာင္စာအျဖစ္ ျပန္ေရာင္းမယ္ေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သမဂိုေဒါင္က ၀ါးကာ သြပ္မိုး၊ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ မႈိစိုက္တဲ့သူေတြက ငွားထားတယ္။ မႈိကေရမွန္မွန္ေလာင္းေပးရတယ္။ ဇီးခြဲျခမ္းက ေတာင္ပံုရာပံုဆိုေတာ့ မႈိသမားဖက္က ေရေတြတစ္ေန႔နဲနဲစီ စီးၿပီး လနဲ႔ခ်ီလာေတာ့ ဇီးခြဲျခမ္းအပံုႀကီးေအာက္မွာ ေဆြးၿပီး Compost ျဖစ္ၿပီးေတာ့ တစစနဲ႕လႈိက္လႈိုက္ၿပီး ပူလာတာေပါ့။ ပူလြန္းမကပူေတာ့ မီးခိုးေတြတစ္အူအူနဲ႔ထြက္လာပါေလေရာ။ အဲဒါ ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္းသိလို႔ တူးထုတ္ရတယ္၊ ဂလိုင္ျဖစ္ေနတဲ့အခဲေတြဆို မည္းခ်ိတ္ေနလို႔ မီးေသြးဖုတ္ထားသလားမွတ္ရတယ္။ ေပါက္ျပားနဲ႔ထိလိုက္တာနဲ႔ မီးပြားကေလးေတြပါထြက္တယ္။ သၾကားစက္သမား၊ ႏို႔ဆီစက္သမားေတြကို အျမန္သြားစပ္ၿပီး ရတဲ့ေစ်းနဲ႔ေရာင္းပစ္ရတယ္။ ကိုယ္ဗိုက္နာေနမွန္းသိေတာ့ ေစ်းႏိွမ္ၾကတာေပါ့။ မရႈံုးဘူးထင္ရေပမယ့္ ဂိုေဒါင္ခေတြေပးၿပီးေတာ့ ျမတ္လည္းမျမတ္ေတာ့ပါ။ ကံႀကီးေပလို႔ ဂိုေဒါင္တစ္လံုးလံုး မီးမေလာင္တာ။

လမ္းအခ်ိဳးမွာ ပန္းသူခိုး

ေမာင္သာၿဖိဳးတို႔ ကေလးတံုးက ကိုဖိုးလံုးဆိုတဲ့ အိမ္နားနီးခ်င္းတေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ သူ႔ခမ်ာ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွေလေတာ့ ေျခသိပ္မသန္ရွာဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္။ ေထြပစ္၊ သာေရကြင္းပစ္၊ ဒိုးထိုး၊ လက္ေတာက္ခံုေတာက္ သူပဲႏိုင္တာမ်ားတယ္။ အိမ္နားမွာ ငရုတ္လွမ္းတဲ့ နီနီရဲရဲ ကြင္းက်ယ္ႀကီးေတြရွိတယ္။ အဲဒီကြင္းမွာ ငရုတ္ေရြးလိုက္တဲ့ ရုပ္ရည္သနားကမား ေကာင္မေလးတေယာက္ရွိတယ္။ သူလဲေလ ေလာကီသားေပမို႔ ကိုဖိုးလံုး အဲဒီေကာင္မေလးကို မ်က္ေစ့က်တယ္ထင္ပါရဲ႕။ တေန႔ေတာ့ စာလိုက္ေပးပါေလေရာ။ အဲဒီေကာင္မေလးက ငရုတ္ကြင္းက လူႀကီးလုပ္တဲ့သူကို ကိုဖိုးလံုး က်မကိုစာလိုက္ေပးပါတယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ျပန္တိုင္တာေပါ့။ တကတည္း... စာကရိုးရိုးမဟုတ္ဖူး၊ ကဗ်ာျဖစ္ေနပါေရာ။ တေၾကာင္းမွာ ဘာေရးထားသလဲဆိုေတာ့ "လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ပန္းေကာက္တဲ့သူမျဖစ္ရေပမယ့္၊ လမ္းအခ်ိဳးမွာ ပန္းသူခိုးမျဖစ္ရပါေစနဲ႕" ဆိုလားပဲ။ ေမာင္သာၿဖိဳးတို႔မွာ သူ႔စာကိုတိုက္ရိုက္မဖတ္လိုက္ရေပမယ့္ ျပန္ေျပာျပတိုင္း ရီလိုက္ၾကရတာ။ ကိုဖိုးလံုးရယ္ ကဗ်ာစပ္ဖို႔ ကာရန္ရွားလွေခ်လားဆိုၿပီးေတာ့။

Thursday, August 05, 2010

New MyanmarLensman.com Generation 2

We have launched new MyanmarLensman.com Gen 2 successfully on last Sunday, 1st August 2010.

http://MyanmarLensman.com

Friday, March 28, 2008

မဂၤလာရက္ျမတ္


သူမ နဲ႔ က်ေနာ္ ဒီလ ၂၃ ရက္ေန႔ တနဂၤေႏြ ေန႕ က လက္မွတ္ထိုး လိုက္ၾကတယ္။ အစက ROM (Registry of Marriage) မွာ ထိုး မလို႔။ ေနာက္ ေတာ့ ၃ လေလာက္ ေစာင့္ရမွာ ဆိုတာနဲ႕၊ အိမ္မွာ ပဲ လုပ္ေတာ့ မယ္ဆိုၿပီး အစီအစဥ္ေျပာင္း လိုက္တယ္။ လက္ထပ္ လက္စြပ္ေလးေတြ ကိုေတာ့ Lee Hwa Jewellery မွာ ၀ယ္လိုက္ၾကတယ္။ စိတ္ႀကိဳက္လက္စြပ္ေတြ႔ေတာ့ ေရြး၀ယ္လိုက္တယ္။ Lee Hwa က အရြယ္အစားေလး နဲနဲ ျပန္ညွိေပးတယ္။ ၁၀ ရက္ေစာင့္ရတယ္။ လက္စြပ္ ခ်ည္တဲ့ မဂၤလာ ေခါင္းအံုး အျဖဴေရာင္ ေလး တစ္ခု လက္ေဆာင္ရတယ္။

Solemnise လုပ္ေပး ဖို႔ ၿမိဳ႕နယ္ လူႀကီး တစ္ေယာက္ ႀကိဳဖိတ္ထားရတယ္။ West Coast Community Center က Ms Sim Seo Lim က ၾကြေရာက္ ခ်ီးျမွင့္ လက္ထပ္ ေပးပါတယ္။

အစစအရာရာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ ပါတယ္။ Witness အျဖစ္ လာေရာက္ကူညီ လက္မွတ္ထိုးေပး ၾကတဲ့ ကိုဥာဏ္ နဲ႔ မမြန္ တို႔ ကိုလည္း ေက်းဇူး အထူးတင္ပါတယ္။ ၾကြေရာက္ခ်ီးျမွင့္ၾကတဲ့ ေဆြမ်ိဳး မိတ္သဂၤဟ အေပါင္းကိုလည္း ေက်းဇူး အထူး တင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

Saturday, January 19, 2008

ေမြးရပ္ေျမသို႔ အလည္တေခါက္

မနက္ သံုး နာရီခြဲ ေလာက္ရွိၿပီ။ ျမတ္မႏၱလာထြန္း အျမန္ယာဥ္ ႀကီးသည္ ရမည္းသင္း ကို ေက်ာ္လာေပၿပီ။ ေနာက္ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေနလွ်င္ ေပ်ာ္ဘြယ္ သို႔ ေရာက္ေပေတာ့မည္။ ေမြးဌာနီသို႔ ေရာက္ေပေတာ့မည္။ ေပ်ာ္စရာႀကီးျဖစ္သည္။

ေမြးဌာနီ... အညာအရပ္ဆီသို႔...
ေမွ်ာ္ဆီေမွ်ာ္မွန္း စိတ္၀ယ္တမ္းတ...
မွန္းဆပါသည္... တမ္းတပါသည္....
လွည္းလမ္းတေလွ်ာက္... ဖံုလံုးႀကီးေတြ...
တလိမ့္လိမ့္တက္ခါျမင္ေယာင္ေသးေတာ့သည္...

ဆုိသည့္ သီခ်င္းကိုပင္ အမွတ္ရမိေသးသည္။ ကားထဲကေန ေအာက္ကိုဆင္းေတာ့ ေျမာက္ျပန္ေလ တစ္ခ်က္ေ၀ွ႕သည္။ စိမ့္ေနေအာင္ေအးလွသည္။ ညီလတ္ကို လာႀကိဳေနတာ ေတြ႔ရသည္။ ေအာက္ေရာက္ေရာက္ျခင္း သူက ေခါင္းစြပ္တစ္ခုထုတ္ ေပးသည္။ နားရြက္ေတြေအးလာသျဖင့္ အျမန္စြပ္လိုက္သည္။ အထုပ္ေတြ ဘစ္ကားေပၚမွခ်၊ ကားေပၚတင္ ကာ အိမ္ဘက္သို႔ သြားၾကသည္။ ၿမိဳ႕ ထဲ က ျဖတ္ေမာင္း ေနရင္း ေဘးဘီကို ၾကည့္မိသည္။ ေအာ္ တို႔ ေပ်ာ္ဘြယ္က အရင္လိုေလးပါပဲလား။

ခဏအၾကာတြင္ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေပၿပီ။ ေအာ္... အိမ္ကလဲ အရင္လိုေလးပါပဲလား။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖတို႔ အေမတို႔ ႏိုးေနၾကသည္။ မေတြ႔ရတာအေတာ္ ၾကာေပၿပီ။ ၀မ္းသာ စရာေကာင္းလွသည္။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ႏြားႏို႔ ပူပူ ျပစ္ျပစ္ေလး တစ္ခြက္ အေမက တိုက္သည္။ အထုတ္အပိုးေတြဘာေတြခ်၊ စကားေလး ဘာေလး ေျပာၾကသည္။ ခဏေနေတာ့ တညလံုးကားစီးလာရလို႔ လူတကိုယ္လံုးလဲ ႏံုးေနတာသတိျပဳမိသည္။ တေရးတေမာ အိမ္မွျဖစ္မည္ ဆိုကာ အိပ္လိုက္ရသည္။ ငယ္ငယ္က အိပ္ေနၾက က်ေနာ့္ အခန္းမွာ ေစာင္ထူထူ ႏွင့္ ေကြးရတာ အရသာရွိလွသည္။

မိုးလင္း ေတာ့ ဂ နာရီခြဲေလာက္မွ အိပ္ရာကႏိုးသည္။ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုက္ၿပီး အေဖ အေမတို႔ႏွင့္ စကားေျပာရင္း အေမေၾကာ္ေသာ ၾကာဇံေၾကာ္ပူပူေႏြးေႏြး ကို ၿမိန္ေရယွက္ေရ စားလိုက္သည္။ ခဏေနေတာ့ အိမ္၀င္းထဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္သည္။ အပင္ေလး ေတြ ထပ္စိုက္ထားသည္၊ ပန္းအိုးေလးေတြတိုးလာသည္၊ အုတ္တံတိုင္း အသစ္ျပင္ထားသည္၊ အိမ္ေဆးသုတ္ထားသည္ မွ အပ ကၽြန္ေတာ္ ရွိစဥ္ကအတိုင္းျဖစ္ပါသည္။ အိမ္၀င္းထဲ တင္ ဓါတ္ပံုေလးေတြ ေလွ်ာက္ရိုက္ေနမိသည္။ အိမ္ေရွ႕က မန္က်ည္းပင္ ေလး ေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးလာသည္။

ေနာက္ေတာ့ ညီငယ္ႏွင့္ အတူ ဆိုင္ကယ္ေလးျဖင့္ ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းဘက္ ကို သြားသည္။ ဆရာေတာ္ ထံ သြားသည္။ ဆရာေတာ္ ကလည္း ၀မ္းသာေနသည္။ တရားအနည္းငယ္ ခ်ီးျမွင့္သည္။ ေရာက္ေလရာအရပ္မွာ လိမ္လိမ္မာမာေနဖို႔ ဆံုးမ စကားေျပာၾကားသည္။

ၿပီးေတာ့ ေရႊျပည္သာ ဘုရားေပၚသို႔ တက္ၾကသည္။ ဘုရားေပၚတြင္တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဘုရားက အေတာ္ျပဳျပင္ထားသည္။ ေတာ္ေတာ္ေျပာင္းလဲ သြားေပၿပီ။ ေရႊသကၤန္း ကပ္လႈ မြမ္းမံရန္ ျငမ္းမ်ား ဆင္ထားသည္။ ပစၥယံတေလွ်ာက္ လက္ယာရစ္ဖူးေမွ်ာ္ခဲ့ သည္။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေတာင္ငူ မင္းႀကီးညိဳ တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့ သည့္ မင္းရာမ ေစတီဘက္ေရာက္ၾကသည္။ ဘုရားရိပ္ က ေအးျမလွသည္။ မင္းရာမ မွာလည္း ျပဳျပင္ထားသည္။ မင္းရာမဘက္သြားတဲ့ လမ္းေတြက က်ေနာ္ရွိစဥ္ကႏွင့္မတူ။ အရင္က ခ်ိဳင့္ေတြ က်င္းေတြႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ယခု ျပင္ထားသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေခ်ာေနသည္။

ဒီလိုႏွင့္ ေနလည္ေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္စာ အိမ္တြင္စားလိုက္ၾကသည္။ မွ်စ္ခ်ဥ္ႏွင့္ ၀က္သား၊ ငရုတ္သီးေထာင္းျဖင့္ စားရသည္မွာ ၿမိန္လွသည္။ ေန႔ခင္းက်ေတာ့ က်ေနာ္စားခ်င္ေနေသာ မုန္႔ေလေပြ၊ ပဲျမစ္၊ စိမ္းစားဥ မ်ားေကၽြးသည္။ ညေရာက္ေတာ့ မိသားတစု ေရမုန္႔ ႏွင့္ အေၾကာ္ စားၾကသည္။

ေနာက္တေန႔ ေရာက္ေတာ့ အေဒၚတို႔ အိမ္သြားလည္၊ စကားေတြေျပာၾက၊ ေပ်ာ္စရာႀကီးျဖစ္သည္။ အေဒၚ့ အိမ္မွာ မုန္ပ်ားသလက္ႏွင့္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေထာင္း စားၾကသည္။ မစားရတာ ၾကာလွသျဖင့္ စားလို႔ ေကာင္းလွသည္။ အဘြား လည္း ေရာက္ေနသည္။

ဒီလိုႏွင့္ ေပ်ာ္ဘြယ္မွာ ေလးရက္ေလာက္ ၾကာသြားသည္။ အမ်ိဳးေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြ အိမ္ေလွ်ာက္လည္ ၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းမိဘေတြဆီ လူႀကံဳေတြဘာေတြ သြားေပးသည္။ မေတြ႔ရာၾကာေတာ့ သူတို႔ လည္း ၀မ္းသာေနၾကသည္။ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္း အလႅာပ သလႅာပ ေတြ ေျပာၾကသည္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွသည္။

ျပန္မည့္ေန႔ ကိုႀကိဳၿပီး လက္မွတ္၀ယ္ထားရသည္။ အေဖႏွင့္ အေမ က ရန္ကုန္အထိ လိုက္ပို႔ မည္ဟုေျပာသည္။ ညီလတ္က သူတို႔ အတြက္ပါလက္မွတ္၀ယ္ လိုက္သည္။ အခု ရန္ကုန္မႏၱေလး အျမန္ယာဥ္ကားေတြကေတာ့ အရင္နဲ႔ စာလွ်င္ ေတာ္ေတာ္ေပါလာပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕ က ရန္ကုန္မႏၱေလး ကားလမ္း ရထားလမ္း ေပၚမွာရွိေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားေရးလာေရးကေတာ့ အဆင္ေျပပါသည္။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးႏွစ္ ကေတာ့ ကား နဲနဲ ရွားသည္။ ေရႊမႏၱလာ အျမန္ယာဥ္ လက္မွတ္ သံုးေယာက္စာ ၀ယ္လိုက္သည္။ ညေရာက္ေတာ့ အထုတ္အပိုး ေတြ ကို ညီေတြက ကားဂိတ္ကို လိုက္ပို႔ သည္။ ျပန္ကာနီးေတာ အိမ္က အေၾကာ္အေလွာ္ေတြလုပ္ၿပီး အေျမာက္အမ်ား ထည့္ေပး လိုက္ၾကသည္။

ေရႊမႏၱလာ ကားႀကီးဆိုက္လာၿပီ... ကားေပၚ တက္ၾကသည္။ အထုတ္အပိုးေတြ တင္ၾကသည္။ သည္လိုႏွင့္ ကား ႀကီး က တေရြ႕ေရြ႕ ထြက္ခြာ ခဲ့ေပၿပီ။ လြမ္းသလိုလိုႀကီး ခံစားရသည္။ ေနရစ္ခဲ့ေပအံုးေတာ့ ေပ်ာ္ဘြယ္ ေရ....


Sunday, December 23, 2007

လြမ္းမိေသာေန႔

ဒီေန႔ တစ္ေနကုန္....

မိုးေတြရြာေနတယ္...

သူမလာမွန္း သိေပမယ့္...

သတိရလြန္းလို႔...

လာႏိုးႏိုးနဲ႔...

ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ၾကည့္ေနမိတယ္...

လြမ္းတယ္ဟာ...




Saturday, December 15, 2007

Cracked Pot


တစ္ခါတံုးက တရုတ္ျပည္မွာ ေရထမ္းတဲ့လူ တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူဟာ ႀကီးမားတဲ့ ေရအိုး ႏွစ္လံုး ကို ပခံုး တစ္ဘက္ တစ္ခ်က္မွာ ထမ္းၿပီး ေရသယ္ေလ့ရွိတယ္တဲ့။

အိုးတစ္လံုးက နဲနဲ အက္ေနတယ္။ အိုးက မလံုဘူး၊ ေရတြင္းကေန သူ႕အိမ္ဘက္ ေရသယ္လာတိုင္း စိမ့္တာေပါ့။ ဒီေတာ့ အိမ္ေရာက္တဲ့ အခါ ေရတစ္၀က္ပဲ ပါသတဲ့။

က်န္တဲ့ အိုးတစ္လံုးကေတာ့ အျပစ္အနာအဆာ မရွိဘူး။ ဒီေတာ့ သူ ေရတြင္းကေန ေရထမ္းၿပီး ျပန္လာတိုင္း ေရအျပည့္ပါတာေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ေရာက္ရင္ အိုးတစ္လံုး နဲ႔ တစ္၀က္ ပဲ... ေရသယ္လာလိုက္တာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာ သြားသတဲ့။ ဒီေတာ့ အိုးအေကာင္းေလး က သူ႔ ကိုယ္သူ သိပ္ဂုဏ္ယူသတဲ့။ ငါက အျပစ္အနာအဆာမရွိဘူး... ဒါေၾကာင့္ မ်ားမ်ား သယ္ႏိုင္တယ္ လို႔ အထင္ရွိေနတယ္တယ္ တဲ့။ အက္ေနတဲ့ အိုးကေလးက စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး သိမ္ငယ္ ေနရွာ တယ္။ ေအာ္.. ငါ့မွာ အားနည္း ခ်က္ရွိတယ္ ...သူမ်ားလို အျပည့္မသယ္ႏိုင္ဘူး... တစ္၀က္ပဲ သယ္ႏိုင္တယ္ ေပါ့။ ၀မ္းနည္းလဲ၀မ္းနည္း ေနတယ္တဲ့။

ဒီလိုနဲ႕ တရက္မွာ အက္ေနတဲ့ အိုးကေလးက ေရထမး္သမား ကို ရင္ဖြင့္ ရွာတယ္။ သခင္ရယ္... ကၽြန္ေတာ္ သခင့္ကို ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွက္မိပါတယ္။ သခင္ကေတာ့ သခင့္ဘက္က အျပည့္အ၀ အားစိုက္ၿပီး ေရသယ္ ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးဘက္မွာ ရွိတဲ့ အက္ေၾကာင္းေလး ေၾကာင့္ သခင္သယ္သမွ် ေရေတြ အျပည့္မရဘူး... တစ္၀က္က အလဟႆ ျဖစ္ရတယ္... လို႔ ၀မ္းနည္း ပက္လက္နဲ႔ ေျပာမိတယ္။

အဲဒီအခါမွာ ေရထမ္းသမားက ဘယ္လိုျပန္ေျပာသလဲဆိုေတာ့... အိုးကေလး... မင္းၾကည့္လိုက္စမ္း.... ေရခပ္လမ္း တေလွ်ာက္မွာ မင္းရွိတဲ့ ဘက္ျခမ္း တစ္ေလ်ာက္လံုး ပန္းေတြပြင့္ေနတာ မင္းသတိျပဳမိရဲ႕လား... တဲ့။ ငါက မင္း ေရစိမ့္ေန တယ္ဆိုတာ သိတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ မင္းရွိတဲ့ ဘက္ျခမ္းမွာ ပန္းမ်ိဳးေစ့ေတြ ခ်ထားခဲ့တယ္။ ႏွစ္ႏွစ္လံုးလံုး ေရခပ္လမ္း ကအျပန္မွာ မင္း က ဒီပန္းပင္ေလးေတြကို ေရမွန္မွန္ ေလာင္းေပးခဲ့တယ္။ အခုဆိုၾကည့္စမ္း ... လွပတဲ့ ပန္းေတြပြင့္ေနၿပီ။ အိမ္မွာလည္း ပန္းအိုးေလးေတြ မွာလည္း ပန္းေတြ နဲ႔ အလွဆင္ႏိုင္ၿပီ... မင္းသာမရွိရင္ ဒီလို ပန္းပြင့္ေလးေတြနဲ႕ က်က္သေရ ရွိတဲ့ အိမ္ ျဖစ္လာပါ့မလား။ စဥ္းစားၾကည့္စမ္း...

သင္ခန္းစာ ။ ။ လူတိုင္းမွာ အားနည္းခ်က္ ေလးေတြ ကိုယ္စီ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအားနည္း ခ်က္ကေလး ေတြ ရွိေနတာေၾကာင့္ပဲ ပိုၿပီး unique ျဖစ္လာတယ္...ပိုၿပီး ခ်စ္စရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဒီအားနည္းခ်က္အတြက္ သဘာ၀တရားႀကီးက အစားတစ္ခုခုလည္း ျပန္ေပးတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမင္သာခ်င္မွ လည္း ျမင္သာမယ္၊ ခ်က္ျခင္း ရခ်င္မွလည္းရမယ္။